Ten ruch jedności i powszechnego braterstwa bierze początek w czasie nienawiści i przemocy Drugiej Wojny Światowej.
W 1943 roku  Chiara Lubich razem z jej pierwszymi towarzyszkami w Trydencie odkrywa Ewangelię. Razem urzeczywistniają ją w życiu codziennym zaczynając od najbardziej ubogich dzielnic miasta.
Następuje skok jakościowy w ich życiu osobistym i wspólnotowym. Ta mała grupka szybko przeradza się w Ruch, który rozwija się najpierw we Włoszech, a następnie w Europie i na świecie.

Powstaje nowy prąd duchowy skupiony na miłości ewangelicznej, który budzi ruch odnowy duchowej i społecznej: jest to duchowość jedności, duchowość typowo wspólnotowa.

Rodzi styl życia, który inspirując się zasadami chrześcijańskimi - nie zaniedbując, lecz wręcz podkreślając równorzędne wartości innych wiar i kultur - odpowiada na pytania dotyczące sensu życia i jego autentyczności, dając wkład przez wnoszenie do świata pokoju i jedności: upadają przesądy, a zalążki prawdy i miłości wpisane w różne kultury stają się wzajemnym bogactwem; otwierają się nowe horyzonty na różnych płaszczyznach społecznych: w kulturze, polityce, ekonomii, sztuce, itd.

Dzięki życiu tą duchowością w różnych środowiskach społecznych i kulturalnych, otwierają się owocne dialogi:
w świecie katolickim, pomiędzy osobami, grupami, ruchami i stowarzyszeniami, aby dać wkład w umacnianie jedności; pomiędzy chrześcijanami różnych Kościołów, aby dać wkład w pełną komunię; wśród wierzących różnych religii i osób o odmiennych przekonaniach. Razem podąża się w kierunku pełni prawdy i tego powszechnego braterstwa, do którego wszyscy zmierzamy.

Ruch, z powodu różnorodności osób, które go tworzą - młodzi i dorośli, dzieci i nastolatki, rodziny i księża, zakonnice i zakonnicy różnych zgromadzeń, a także biskupi - choć jest jedną rzeczywistością wyraża się w 18 gałęziach.

Ruch Focolari, jest jedną z tych rzeczywistości kościelnych, które Papież określił jako:
"odpowiedź Ducha Świętego na dramatyczne wyzwania końca wieku".

Został zaaprobowany przez Stolicę Apostolską w 1962, a wraz z dalszym rozwojem, w 1990.
Chiara Lubich otrzymała wiele różnych nagród od kościołów: prawosławnego, anglikańskiego, luterańskiego, od przedstawicieli różnych religii oraz organizacji kulturalnych i międzynarodowym.